Blog nie aktywny. Dodaj notkę aby usunąć tą informację oraz reklamy w treści bloga

Hej!

Miłość przezwycięży nawet śmierć...

Hej!

Witam na moim blogu! Jest to mój pierwszy blog i nie jestem dobra w te klocki. Blog ten będzie o miłości Hermiony i Draco. Jestem dopiero początkującą blogerką i parę słów krytyki w komentarzach mi nie zaszkodzi. Bardzo chętnie będę czytać wasze blog więc w komentarzach możecie podawać ich adresy. A teraz zapraszam na rozdział.

***

PI! PI! PI! PI! Usłyszałam. Ręką spróbowałam wyłączyć budzik, lecz niestety, zamiast tego zwaliłam go. Wstałam, wzięłam zieloną, koronkową bieliznę i pobiegłam do łazienki. Tam wzięłam zimny prysznic. Wytarłam się i złożyłam bieliznę. Wyszłam z łazienki i poszłam do pokoju, a tam stanęłam przed szafą i jednocześnie przed codziennym dylematem: w co się ubrać? Już dawno postanowiłam, że przy najbliższej okazji uzupełnię braki w mojej garderobie. Niestety nigdy nie miałam czasu, aby to uczynić. W końcu zdecydowałam się na: białą bluzkę i jeansy. Do tego szpilki, kilka młodzieżowych bransoletek i byłam prawie gotowa. Jeszcze tylko się umalowałam i za pomocą zaklęcia ułożyłam włosy. W pełni ubrana zeszłam do kuchni, przywitałam się z rodzicami i wręcz rzuciłam się na jedzenie. Po skończonym posiłku, poszłam do siebie do pokoju i chyba po raz 1000 sprawdziłam czy aby na pewno wszystko spakowałam. Gdy już miałam wszystko zapięte na ostatni guzik, zawołałam tatę, aby zniósł mój kufer na dół, a różdżkę włożyłam do kieszeni jeansów.

Przy pożegnaniu nie obyło się oczywiście bez łez. Jak już skończyłyśmy z mamą płakać, dałam jej ostatniego buziaka i wsiadłam do samochodu. Kidy dojechałam na stację King Cross zaczęłam szukać peronu 9 i 3/4. Zapewne zastanawiacie się dlaczego dziewczyna taka jak ja, szuka peronu, który nie istnieje. Otóż nazywam się Hermiona Granger i jestem czarodziejką. Uczę się w Hogwarcie (magicznej szkole), a właściwie uczyłam się, gdyż ten rok będzie ostatnim. Z peronu 9 i 3/4 odjeżdża pociąg "Hogwart Ekspres", który zawozi czarodziei do tej szkoły. Dlatego właśnie szukam tego peronu. Pożegnałam się z tatą, wzięłam walizkę i ruszyłam w stronę muru. W następnej chwili byłam już na peronie. Zaczęłam szukać moich przyjaciół. W tym momencie, ktoś zasłonił mi oczy.

***

Na dziś to koniec. Następną notkę postaram się dodać jak najszybciej. Pozdrowionka!!